Tunguska: The Visitation - Final Cut

Jeżeli brakuje Ci klimatu starego S.T.A.L.K.E.R.-a, ale zamiast kolejnego moda wolałbyś coś, co powoli i bezlitośnie buduje napięcie jak klasyczny Resident Evil, trafiłeś pod właściwy adres. Tunguska: The Visitation – gra stworzona właściwie w całości przez jednego człowieka – to produkcja szorstka, nieprzebaczająca błędów, ale mająca w sobie coś, czego brakuje dziś większości tytułów z milionowymi budżetami: autentyczny klimat i duszę.

Na papierze to po prostu izometryczna strzelanka z widokiem z góry. W praktyce – powolny, taktyczny symulator przetrwania w radzieckiej wersji Czernobyla. Kluczową rolę odgrywa tu mechanika pola widzenia. Widzisz tylko to, na co bezpośrednio patrzy Twój bohater. Jeśli stoisz przed zamkniętymi drzwiami albo wchodzisz za róg rdzewiejącego magazynu, wnętrze jest czarną plamą. Efekt? Wchodzenie do jakiejkolwiek opuszczonej placówki badawczej potrafi zjeżyć włosy na głowie bardziej niż niejeden wyspecjalizowany horror. Jeden mutant ukryty w ciemnościach albo bandyta z obrzynem potrafi zakończyć Twoją wyprawę w ułamku sekundy.

Zarządzanie ekwipunkiem i zdrowiem to osobny etap gry. Nie ma tu mowy o automatycznej regeneracji HP po przeczekaniu za osłoną. Każdy strzał, każde zadrapanie czy dawkę promieniowania trzeba wyleczyć/odchorować. Broń się zacina, amunicji wiecznie brakuje, a żeby ugotować coś strawnego albo wytworzyć leczniczą surowicę z narządów potworów, musisz najpierw skorzystać z odpowiedniej stacji roboczej. Jeśli wyjdziesz na akcję bez zapasowych baterii, bandaży czy zestawu do naprawy broni w zasadzie sam podpisujesz na siebie wyrok śmierci.

Czy to gra bez wad? Zdecydowanie nie. Tunguska ma swoje bolączki:

a) oprawa graficzna jest surowa i momentami mocno przestarzała,
b) zarządzanie ekwipunkiem na początku wymaga przyzwyczajenia,
c) sztuczna inteligencja potrafi zachować się dziwnie, od absurdalnego widzenia gracza przez krzaki, po całkowite zgubienie się w korytarzu a czasami jest niezwykle inteligentna,
d) będziesz musiał sporo biegać tam i z powrotem (tzw. backtracking) po tych samych obszarach.

Mimo tego powszechnego w niezależnych grach „drewna”, od Tunguski niezwykle trudno się oderwać. Gra nie głaszcze po głowie, nie prowadzi za rękę kolorowymi znacznikami na mapie i każe czytać notatki, żeby wymyślić, co robić dalej. Poczucie satysfakcji, gdy po dwóch godzinach skradania się w deszczu wracasz do bezpiecznego obozowiska z plecakiem pełnym cennego ekwipunku, leków i amunicji, jest po prostu nie do podrobienia.

To pozycja wyłącznie dla cierpliwych graczy, którzy cenią ciężką atmosferę, wolne tempo i kombinowanie ponad bezmyślną rozwałkę. Jeśli świat radzieckiej zony i ciągły brak zapasów to Twoje klimaty – wsiąkniesz na kilkadziesiąt godzin.

Porządna gra

Grasz jako John Tunguska( możesz nazwać swoją postać jak chcesz ) i twoim zadaniem jest eksploracja Tunguski, zbieranie informacji o tym miejscu i robienie wszystkiego, co możliwe, aby przetrwać i zarobić, jak np. zabijanie wszystkiego, co chce się do ciebie zbliżyć, kradzież rzeczy, które znajdują się w kieszeniach ludzi i istot, które już nie oddychają, gotowanie specjalnych narkotyków(serum) i sprzedawanie ich, bo nie ma o czym mówić w gazetach, dla których pracujesz

Gitara siema!

AWENSOME!