Godsbane Idle

Porównuję tę produkcję do tytułów takich jak *Idle To Rule Gods*, *Idle Wizard*, *Heart of Galaxy*, *Leaf Blower Revolution* oraz kilkudziesięciu innych gier typu „idle” – w każdej z nich albo osiągnąłem wszystko, co było do zdobycia, albo spędziłem ponad 500 godzin, dobrze się przy tym bawiąc.

Unikalność
Brak. Gra czerpie większość mechanik z *NGU-idle*, oferując ich jednak znacznie mniej. Znajdziemy tu rozbudowane drzewko umiejętności, przypominające to z *Clicker Heroes 2*, ale większość zawartych w nim węzłów jest bezużyteczna – oferują statystyki, które nie mają żadnego realnego wpływu na rozgrywkę. Głównym zasobem jest tu czas rzeczywisty; trzeba czekać godzinami, żeby cokolwiek ruszyło z miejsca. Dla porównania, w *Idle Wizard* dostępnych jest ponad 20 różnych konfiguracji postaci – każda z nich oferuje unikalne umiejętności, przedmioty, a nawet odmienny styl gry. Tutaj mamy jedną postać, zawsze z tym samym zestawem przedmiotów i tym samym buildem. Owszem, główne statystyki można nieco modyfikować, ale nie w stopniu, który wymagałby od gracza jakiegokolwiek przemyślanego planu czy sprytu, by pokonać kolejny etap.

Główny cykl rozgrywki
Rozgrywka wygląda tak: uruchamiasz grę na cały dzień, minimalizujesz ją i zaglądasz co dwie godziny, żeby pokonać anioły. Wystarczy około 20 kliknięć i można znów zminimalizować okno. Z czasem ekwipunek zapycha się przedmiotami – tracisz 10–15 minut na analizowanie bezużytecznych statystyk, których praktycznie nie da się porównać ani zoptymalizować. Zakładasz na bohatera przedmioty z najlepszymi liczbami i minimalizujesz grę, bo sprzęt jest i tak kiepski i nie robi żadnej różnicy – ​​przyznaje to nawet sam samouczek. Po co w ogóle dodawać do gry bezużyteczne mechaniki, skoro jako twórca wiesz, że są one zbędne i będą jedynie frustrować graczy? System prestiżu jest tu znacznie mniej dotkliwy niż w 99% innych gier tego gatunku – powrót do poprzedniego stanu zajmuje zaledwie sekundy. Na pierwszy rzut oka to zaleta, ale w praktyce oznacza, że ​​w grze jest jeszcze mniej rzeczy do zrobienia.

Wrażenia
Początkowo pomyślałem: „Hej, te negatywne recenzje są przesadzone, nie jest tak źle, jest tu sporo do roboty”. Jednak już po 20 godzinach gry czuję znużenie. Chciałbym móc grać bardziej aktywnie, mieć realny wpływ na rozgrywkę albo przynajmniej jakieś urozmaicenia, które nadałyby całości nieco więcej rumieńców. Pozostaje tylko czekać. A wiecie co? Mam w folderze „do ogrania” jeszcze 50 innych tytułów, przy których nie trzeba na nic czekać. Zawartość *Godsbane* nie oferuje żadnej głębi, innowacji ani ciekawych rozwiązań – to po prostu przeciętny „idler”, który znacznie lepiej sprawdziłby się na Androidzie. Trudno byłoby przedłożyć go nad niemal każdą inną produkcję.
Rozgrywka jest po prostu skrajnie nudna.

Krótkoterminowe postępy polegają na wyposażaniu przedmiotów, które wypadają losowo i błyskawicznie zapychają bardzo ograniczony ekwipunek. W efekcie trzeba nim ciągle zarządzać i wyrzucać zbędne rzeczy – co w przypadku gry typu „idle” jest porażką, bo wymaga nieustannego doglądania, mniej więcej co 10 minut.

Każdy przedmiot ma 200 różnych statystyk, więc ich porównywanie jest męczące i trudne – zwłaszcza że na początku różnice między nimi wynoszą często zaledwie pół punktu.

Spójrzcie na przykład: co jest lepsze?
Przedmiot A:
0,56 uniku
0,56 kontrataku
2,25 kontrataku
1,41% pancerza
1,41% zdrowia

CZY

Przedmiot B:
0,60 uniku
0,60 kontrataku
3,18% zwiększonych statystyk pierścienia
2,36 zwiększonego kontrataku

To zupełnie losowe, bezsensowne parametry. Ich rzetelne porównanie zajęłoby mnóstwo czasu, a w ostatecznym rozrachunku różnica w ogólnych statystykach wynosiłaby zaledwie pół procenta. Taka gra absolutnie wymaga wskaźnika mocy przedmiotu lub czytelnej informacji, która od razu mówi, czy dany przedmiot jest lepszy, czy gorszy od obecnego.

Do tego dochodzi drzewko umiejętności w stylu *Path of Exile* – absurdalnie wielkie, a jednocześnie w gruncie rzeczy mikroskopijne. To najgorszy możliwy sposób projektowania drzewka: nowy gracz nie ma pojęcia, o co w tym chodzi, i musi poświęcić pół godziny na czytanie każdego większego węzła, nie wiedząc nawet, co jest wartościowe, a co nie.
Większość punktów inwestuje się w marne bonusy, typu „+1 do obrażeń” czy „+1% do zdrowia” – takie małe węzły są praktycznie bezużyteczne.

To drzewko mogłoby się sprawdzić jako mechanika prestiżu lub resetu, ale nie jako podstawowy system rozwoju postaci.
Podsumowując: ode mnie również leci „łapka w dół”. Gra zaczyna się bardzo obiecująco: czuć wyraźny postęp, analizujesz drzewko rozwoju, dostępne opcje wydają się niezwykle kuszące, więc zaczynasz planować optymalną konfigurację postaci. Wszystko jest wspaniale – to typowy „miesiąc miodowy”, charakterystyczny dla wszystkich gier typu idle.

Mija kilka tygodni: poczucie postępu znika. Orientujesz się, że sposób budowania postaci nie ma żadnego znaczenia, ponieważ mechanika skalowania jest tak fatalnie zaprojektowana, że ​​jedynym sposobem na dalszy rozwój jest po prostu czekanie. Czas staje się tu najważniejszą „walutą” – tak istotną, że wszystko inne przestaje mieć znaczenie. Każdy etap jest ograniczony czasowo. Z drugiej strony, to przecież gra typu idle, więc takie bariery są wpisane w jej naturę, prawda? Uzbrajasz się więc w cierpliwość, prze naprzód, pokonujesz pierwszą przeszkodę i odblokowujesz nową funkcję. Znów pojawia się ekscytacja – wydaje się, że tempo rozwoju zaraz przyspieszy.

Nic bardziej mylnego: po odblokowaniu nowej zawartości niemal nie odczuwasz poprawy, a zaraz potem natrafiasz na kolejną ścianę – wszystko przez wspomniane wcześniej, kompletnie zepsute skalowanie.

Mija kilka miesięcy: cóż, mogę potwierdzić – skalowanie jest całkowicie zepsute. Przełamywanie kolejnych barier nie daje żadnej satysfakcji, bo wiem, że zaraz pojawi się następna przeszkoda, a ja sam w ogóle nie czuję, by moja postać stawała się silniejsza.

Do tego dochodzi chyba najbardziej frustrujący zestaw osiągnięć, z jakim kiedykolwiek spotkałem się w grach tego gatunku.

nie git

Half-baked and abandoned.

Jest całkiem spoko.

Unfortunatelly Pay To Win :(